God dag.
Það er víst kominn tími til að láta í sér heyra. Það er allt gott að frétta af mér og ég hef það bara „meget godt, meget godt“ hér í Danmörku. Lýðháskólinn sem ég er í heitir Grundtvigs Højskole Frederiksborg og er í Hillerød sem er rétt fyrir norðan Kaupmannahöfn, um hálftíma ferð í lest. Að búa á hérna er dálítið eins og að búa í unglingakommúnu. Hvað gerist í skólanum veltur að miklu leyti á nemendum og við sjáum einnig um þrif og vinnu í eldhúsinu (þó er kokkur hérna). Kennararnir eru góðir hver í sínu fagi en þeir eru líka bara eins og hluti af nemendahópnum þegar við erum ekki í tímum. Ég er að læra ljósmyndun, kvikmyndagerð, teikningu, greiningu á nýjum kvikmyndum og hokkí (bandí). Síðan er frjáls mæting í jóga, fótbolta, þrek og matargerð sem eru fyrir utan venjulega stundatöflu. Dagskráin í skólanum er mjög lifandi og oftast einhvað að gerast utan venjulegrar töflu.
Núna er löng fríhelgi þannig að það er líka frí á mánudegi. Flestir nemendurinir fóru heim svo það er mjög rólegt hérna núna, annars erum við 83. Í gær og fyrradag fór ég til Kaupmannahafnar. Í fyrra skiptið fór ég með nokkrum dönskum stelpum úr skólanum. Engin þeirra var frá Kaupmannahöfn svo ég, Íslendingurinn, rataði eiginlega best, það var frekar fyndið, örugglega jólaferðinni í fyrra að þakka. Annars er voða fínt að vera hér í Hillerød, þetta er ekkert svo stór bær og skólinn liggur næstum því fyrir utan bæinn svo ég fæ að kynnast sveitinni líka þar sem hestarnir eru í kápum (eins og sumir hafa heyrt). En í miðbænum er kastali með síki fyrir framan og lítil verslunargata. Þar eru ýmsar spennandi búðir t.d. Hillerød Skorstencenter sem hlýtur að hafa helling af viðskiptavinum því það nota flestir arin til að kynda húsin og maður finnur það greinilega á lyktinni á kvöldin. Við hliðina á skólanum er kirkja og ég ákvað að fara í messu síðasta sunnudag til að sjá hvernig hún væri. Þótt svona kirkjumál sé oft frekar hálfleygt var ekkert erfitt að fylgjast með því það voru notaðir nákvæmlega sömu frasarnir og á Ísland, eins og þeir hefðu verið bókstaflega beinþýddir.
Danskan er öll að koma. Ég þurfti að einbeita mér svolítið að hlusta fyrstu dagana en núna er ég farin að skilja flest allt sem fólk segir og er bara að reyna að tala meira. Ég ákvað að vera súper cool og sleppa því að taka dansk sprog og kultur sem allir hinir útlendingarnir völdu, þrátt fyrir að skrifstofukonan hafi mælt eindregið með því og skólastjórinn sagt mér frá tveimur íslenskum stelpum sem voru hér í haust en gáfust upp því þær skildu ekkert. Ég sé ekki eftir því, á meðan hinir útlendingarnir eru að skrifa texta um það hvernig þeim leið fyrsta daginn er ég að skrifa handrit að stuttmynd með nokkrum Dönum. Þannig æfist líka talmálið og það var einmitt það sem ég vildi bæta mig í. Krakkarnir hér eru bara skemmtilegir. Flestir eru á aldrinum 18 til 23 ára en þó eru nokkrir eldri, sá elsti 84 ára. Þetta er mjög fjölbreyttur hópur þó flestir séu Danir þá eru hér líka Japani, Pólverjar, Ungverjar, Norðmaður, Svíi, Filipseyingur, Brasilíumaður, Georgíumaður, Breti, Færeyingur, Afríkubúar, Bandaríkjamenn og Arabar. Það getur verið ansi fyndið að tala dönsku við allt þetta fólk. Japaninn er að læra dönsku í háskólanum í Japan til að geta lesið Gúmmítarsanblöð, greinilega mikill metnaður hjá þessum aðdáanda.
Þó ég sé bara búin að vera hér í hálfan mánuð hefur mér samt tekist að komast tvisvar í danska sjónvarpið, samt hvorki fyrir nein stórafrek né skandala. Í fyrra skipti fylgdi sjónvarpið okkur einn dag í skólanum. Í seinna skiptið fórum við í stúdíó í Kaupmannahöfn til að sitja í sjónvarpssal í þættinum „Sandhedens time“ sem er dönsk útgáfa af „The Moment of Truth“. Það var eitt af því kjánalegasta sem ég hef nokkurn tímann séð. Þáttakandinn var ljóska sem starfaði sem módel, það segir sitt. Hún hefði átt að detta út eftir aðra spurningu en það hefði verið svekk eftir allt vesenið sem þátturinn kostaði. Önnur spurningin var um það hvort hún væri ánægð með sílikonbrjóstin sín. Hún svaraði fyrst já en það var rangt og eftir að hún fékk séns til að halda áfram játaði hún að 350 grömm í hvoru brjósti væri ekki nóg, hún vildi gjarnan hafa þau 500. Spurningin sem hún datt út á var hvort hún hefði einhvern tímann verið tekinn upp á myndband á meðan hún stundaði kynlíf. Hún svaraði nei, sem var rangt, en afsakaði sig síðan með því að hún hefði haldið að það væri verið að tala um útgefnar klámmyndir. En nóg um það.
Hvað æfingar varðar þá er ég bara að æfa sjálf. Frjálsíþróttafélgaið hér er ekki beint það virkasta. Það eru æfingar þrisvar í viku í tveimur flokkum, fólk fætt 1995 og fyrr og síðan allir sem eru yngri. Ég hef ennþá ekki hitt þau þrátt fyrir að hafa farið á völlinn á æfingatímum. Það er samt mjög flottur, nýuppgerður völlur hér og það er nú ekki sem verst að hafa hann bara fyrir sig. Það er um 20 mínútna skokk á völlinn, en auk frjálsíþróttavallarins er þar líka kastvöllur, fimm fótboltavellir og íþróttahús. Þeir einu sem ég hef séð þar eru samt bara nokkrir 12 ára strákar á fótboltaæfingu. Ég er samt í fínum málum því það er lítið íþróttahús hér í skólanum sem er alltaf opið og svo leik ég mér bara líka í öllum íþróttum sem boðið er upp á í skólanum.
Þó að Danmörk og Ísland séu að flestu leiti frekar svipuð er samt gaman að sjá mismuninn. Danir nota gardínur mjög sparlega en hins vegar fara þeir alls ekki sparlega með bjór, það ég síðara hef heyrt stöðugt síðan ég var lítil en það kom mér samt á óvart magnið sem þeir geta skolað niður. Síðan eru auðvitað allir á hjólum og öll hús úr rauðum múrsteinum. Það er ósköp notalegt að fara í gönguferðir hérna. Ég hef gert ansi mikið af því, að hluta til því það er dýrt í srætó, hvað þá á nýja genginu: 21 dösk króna= 483 íslenskar krónur. Í síðustu viku fengum við líka það verkefni í ljósmyndun að taka myndir af ókunnugum, þannig að ég gekk um allan bæ og spurði fólk hvort ég mætti taka mynd af því. Sumir urðu mjög stoltir, aðrir bara hræddir. Á leiðinni heim ætlaði eg einu sinni að ganga framhjá síkinu þegar ég mætti stærsta svani sem ég hef nokkurn tímann séð. Hann kom hlaupandi á móti mér á stígnum hraðar og hraðar. Síðan breiddi hann út vængina og gargaði eins og óður væri og ætlaði beinlínis að ráðast á mig. Ég hef ekki verið þekkt fyrir að vera hrædd við fugla hingað til, frekar hunda. En ég ákvað að snúa við þegar fuglinn ætlaði ekki að gefa sig og karlmennirnir tveir sem komu á eftir mér voru farnir að hlaupa til baka.
Hold da kæft, hvor er det langt lort. Jeg holder op nu men hvis I vil kan I kigge på www.grundtvigs.dk
Med kærlig hilsen fra Danmark,
Helga.